Er wordt veel gezegd over AI. En eerlijk? Ik snap het. De zorgen. De weerstand. De ethische vragen. Wat gebeurt er met creatieve beroepen als kunstmatige intelligentie ineens ook kan ontwerpen, dichten, schrijven, muziek maken? Waar blijft de ziel in een tekst als die (deels) uit een algoritme komt? Wat betekent het voor onze banen, onze identiteit, onze waarde als mens?
Ik voel al deze vragen ook.
Sterker nog: ik voel ze zéker omdat ik werk in een veld waar creativiteit, bezieling en ethiek centraal staan.
En ik voel ook een zekere schaamte, of in elk geval een aarzeling, om te delen dat ik samenwerk met AI. Want juist in creatieve kringen is dat vaak een soort ‘verboden terrein’. Alsof het oneerlijk is. Nep. Minder echt.
Maar eerlijk? Voor mij is AI juist een vorm van samenwerking geworden. Geen vervanging van mijn stem. Maar een uitbreiding van mijn mogelijkheden. En dat komt omdat ik ziek ben.
Sinds ik long COVID heb, is mijn energie beperkt. Soms kan ik nauwelijks een trap op lopen, laat staan een hele blog schrijven in één ruk. Toch zit er nog zó veel in mij. Gedachten. Inzichten. Verhalen. Ervaring. Visie. Ik denk soms wel: mijn lijf is op halve kracht, maar mijn brein draait op turbo. Laatst op een satsang vertelde ik een paar van mijn duizend Novaia-plannen, mensen moesten lachen én waren onder de indruk: ‘Hoe dan, met long COVID?!’ En juist omdat ik dat wil blijven delen, is AI een soort meedenkende sparringpartner geworden.
Ik geef de richting aan, het gevoel, de woorden en AI helpt mij om het af te maken, te structureren, of mijn gedachte net wat scherper te verwoorden.
Ik zie AI als denkkracht, niet als vervanging van mijn stem. Juist daarin zit de magie: AI werkt alleen goed als je zelf weet wie je bent, wat je voelt en wat je wil zeggen. Zonder mijn richting zou AI niets zeggen wat klopt. Zonder mijn ziel blijft het vlak. Zonder mijn input, geen inhoud.
Tegelijkertijd heeft AI iets voor mij mogelijk gemaakt wat ik zonder mijn ziekte, zonder long COVID, misschien nooit had kunnen doen. Waar mijn lijf mij dagelijks begrenst, helpt AI mij toch mijn ideeën en dromen tot leven te brengen. Mijn energie laat me vaak in de steek en dan is het zo’n verademing om een tool te hebben die mijn taal begrijpt, die mijn kladjes ordent, die me helpt structureren, herschrijven of even een frisse invalshoek geeft.
Dankzij AI:
Zonder AI had ik dit niet gekund. Want ik heb de ideeën, de ervaring, de kennis en de creatieve kracht, maar niet altijd de fysieke draagkracht. En is dat dan niet precies waarvoor technologie bedoeld is? Niet om te vervangen, maar om te ondersteunen. Niet om je stem over te nemen, maar om je stem te versterken.
Juist in het veld waarin ik werk, coaching, spiritualiteit, creativiteit, roept AI gemengde reacties op. Begrijpelijk. Want dit zijn domeinen waarin authenticiteit, aanwezigheid en menselijke connectie centraal staan. En waar het risico bestaat dat technologie dat ondermijnt.
Toch geloof ik dat AI ook hier een waardevolle plek hebben. Denk aan:
Maar hier geldt nog sterker: zonder innerlijk kompas, geen zuiver gebruik. Zoals Kylea Taylor stelt in haar boek The Ethics of Caring, is het innerlijk ethisch kompas cruciaal in elke vorm van begeleidend werk. Als AI daarin wordt geïntegreerd, vraagt dat van de professional nog meer bewustzijn, transparantie en verantwoordelijkheid.
Natuurlijk ben ik me óók bewust van de gevaren. Het gemak waarmee content nu gekopieerd, versneld en geproduceerd wordt. De druk op kunstenaars, schrijvers en ontwerpers om sneller, beter, goedkoper te werken. De risico’s van oppervlakkigheid, copyright en het verlies van menselijke nuance.
Er zijn serieuze ethische vragen die we ons moeten blijven stellen:
In creatieve sectoren is er niet voor niets groeiende zorg dat originele stemmen verloren gaan in een stroom van snel geproduceerde AI-content en dat snap ik maar al te goed. Daar zit ook de uitdaging.
Voor mij is AI geen zwart-wit verhaal. Het is grijs. Complex. Dubbel. Maar het is ook een hulpmiddel dat mij, juist als kwetsbare mens, weer een stem geeft. Ik pleit voor een bewuste, ethische samenwerking. Waarin jouw mens-zijn voorop blijft staan. Waarin AI je mag helpen, maar niet overneemt.
Dus deze blog is een uitnodiging. Voor een eerlijker gesprek over technologie én menselijkheid. Over wat creativiteit echt is. En hoe we nieuwe vormen van samenwerken kunnen ontdekken, zonder onze eigen stem te verliezen.
Want eerlijk? Juist doordat ik AI gebruik, weet ik nog beter wat míjn stem is. Voor mij is AI een verlengstuk geworden van mijn creativiteit, mijn visie en mijn missie. Een stille kracht op de achtergrond. Een denkkracht die mijn werk mogelijk maakt, niet bepaalt. En dat is misschien wel het meest menselijke van alles. En misschien is dát ook precies wat technologie ons kan leren: hoe we trouw kunnen blijven aan onszelf, juist in een wereld die steeds sneller verandert. Hoe denk jij hierover?
Taylor, K. (2017). The Ethics of Caring. Hanford Mead Publishers.
